گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه دیروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره ات نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟

گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست، از این راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید.

-گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی آخر تو بنده من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی.

-گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم: مهربانترین خدا ! دوست دارمت ...

گفت: عزیز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

                                                                               ( متنن ارسال شده توسط مهدیس دیفونه:ی)

اولش همه شکل هم هستیم کوچولو وکچل !!!

                                      حتی صداهامون هم شبیه به همدیگه است

با اولین گریه بازی شروع میشه                                    هی بزرگ میشیم بزرگ وبزرگتر 

اونقدر بزرگ که یادمون میره یه روز کوچولو بودیممممممممممم

دیگه هیچ چیزیمون شبیه هم نیست                  حتی صداهامون

                                         گاهی با هم می خندیم گاهی به هم  اینجا دیگه بازی به نیمه رسیده

واسه بردن بازی روی نیمه دوم نمیشه خیلی حساب باز کرد

                                           گاهی باید برای بردن بازی  بین دونیمه دوباره متولد شد......!

کاش کودک بودم تا بززگترین شیطنتم نقاشی روی دیوار بود p-:

ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم

ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی ودرد با یک بوسه همه چیز را فراموش کنمممم

ای کاش کودک بودم دنیایم پر از سادگی بود به دور از  دورویی های دنیای بزرگی

ای کاش کودک بودم تا نگاه سخت و سرد و پر کینه  به رویم نبوددد

ای کاش کودک بودمم ساده پاک مهربان

ای کاش کودک بودم........

البته لیوان های متفاوت در علاقه شما به نوشیدن قهوه تاثیر خواهند گذاشت، اما اگر بیشتر توجه تان به لیوان باشد و چیزهای با ارزشی مانند کیفیت قهوه را فراموش کنید و از بوی آن لذت نبرید،

معنی واقعی نوشیدن قهوه را هم از دست خواهید داد.

پس، از حالا نگاهتان را از لیوان بردارید و در حالی که چشم هایتان را بسته اید، از نوشیدن قهوه لذت ببرید

همه چی عالی بود ، خوب ، خوش ، شاد... خلاصه همونجوری بود که دوس داشتیم.

روزامونو کنار همدیگه ، به یاد همدیگه ، در آغوش همدیگه میگذروندیم. توی شهرکوچیکمون شده بودیم مثال دو تا عاشق. چه خوب روزایی بوود اون روزا ، یادش بخیر...

من یه گوجه سبز ریزه میزه ام ، چند ماهی بیشتر عمر ندارم ، توو این چند ماه فقط میشه عاشق بود.

اصلا ما گوجه سبزا رسممون عاشقیه ، ولی من عاشق یه گوجه فرنگی شدم ، نه یه گوجه سبز.

خیلی چیزامو از دست دادم ، یا بهتر بگم ، از خیلی چیزا گذشتم تا بهش برسم. بهم نمیخوردیم ، هیچ

چیزمون عین هم نبود ، جز اول اسمامون. برای ما گوجه سبزا خیلی مهمه که همیشه با هم باشیم ، ولی

گوجه فرنگیا این رسمو نداشتند و نخواهند داشت. اونا عمرشون زیاده ، فکر میکنن چون عمرشون زیاده

میتونن زیاد عاشق شن ، عشقو به بازی میگیرن چون عمرشون زیاده!

... خلاصه با اینکه همه ی این حرفارو میدونستم ، پا روو عقلم گذاشتمو حرف دلمو گوش کردم .

نمیخوام از خودم تعریف کنم ، ولی خیلی از گوجه سبزا دنبالم بوودن ، یا واضح تر بگم ، خیلی هاشون میخواستن که با من باشن ، ولی برام مهم نبود.

من عاشق یه گوجه ی قرمز شده بودم ، و دیگه برام رنگ سبز معنا نداشت.

وارد شهر قرمزا شدم ، اولاش خیلی سخت بوود ، کسی تحویلم نمیگرفت ، ولی انقد مقاومت کردم

تا بالاخره قبولم کردن. تعجب کردی، نه؟ آره ، من هیچ وقت نمیتونم یه گوجه ی قرمز باشم ،

ولی تونستم یه نقاب قرمز پیدا کنم. نقابی که شاید ظاهرمو قرمز میکرد ، ولی باطنم سبز سبز یاقی میموند. بعد از چند وقت به گوجه ای که میخواستم رسیدم ، یا بهتره  بگم به آرزوم رسیدم. روزای خوشی داشتیم ،

روزایی که وصف نشدنی هستن. اما ، اما ، نمیدونم یه هو چی شد که ورق برگشت...

دیگه گوجه برام گوجه ی قرمز سابق نبود ، فرق کرده بود. به رووش نیاوردم ، همه چی رو توو خودم ریختمو صبر کردم تا دوباره عین سابق شه...

رووز ها میگذشتو گوجه ی من نه تنها عین سابق نمیشد بلکه بد تر هم میشد. یاد حرفای بابا بزرگم افتادم که می گفت : < پسرم رسم گوچه قرمزا عاشق کشیه ، نه عاشقی>

آره ، این گوجه ی ما هم این رسمو به ارث برده بود.میدونی چیه؟ دست خودشون نیست .

هرچه قدر که محبت کنی باهاشون ، بازم کنارت میزننو دست یکی دیگرو میگیرن.

من دیروز گریه کردم ، و امرووز حسرت اوون روزایی رو میخورم که همه ی گوجه سبزا دنبالم بودنو من دنباله سراب عشق...

آلان یه پسر دارم ، یه پسر دو رگه ! ظاهرش بیشتر به قرمزی میزنه ، ولی باطنشو نمیدونم. امید وارم باطنو ظاهرش یکی نباشه...

اگه شما هم ظاهرتون قرمزه ، دلاتوونو سبز نیگه دارید...

 سبز باشید...

با تشکر از دوست خوبم   http://www.davazdah-emam.blogfa.com/

                                   









                                       

الو ... الو... سلام

کسي اونجا نيست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ي خدا نيست؟

پس چرا کسي جواب نميده؟

يهو يه صداي مهربون! ..مثل اينکه صداي يه فرشتس :  .بله با کي کار داري کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم.. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من ميشنوم .

کودک متعجب پرسيد: مگه تو خدايي ؟من با خدا کار دارم ...

فرشته: هر چي ميخواي به من بگو قول ميدم به خدا بگم .

صداي بغض آلودش آهسته گفت يعني خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .

بعد از مکثي نه چندان طولاني:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه کسي ميتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکي که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روي گونه اش غلطيد و

باهمان بغض گفت :اصلا اگه نگي خدا  باهام حرف بزنه گريه ميکنما...

بعد از چند لحظه هياهوي سکوت :

بگو زيبا بگو .هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگيني ميکند بگو.........

ديگر بغض امانش را بريده بود بلند بلند گريه کرد وگفت:خدا جون خداي مهربون،خداي قشنگم ميخواستم بهت

بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا................

چرا ؟اين مخالف تقديره .چرا دوست نداري بزرگ بشي؟

آخه خدا من خيلي تو رو دوست دارم قد مامانم ،ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقيه فراموشت کنم؟

نکنه يادم بره که يه روزي بهت زنگ زدم ؟نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟مثل بقيه که بزرگ شدن و حرف منو نمي فهمن.

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکي ميگم با تو دوستم .

مگه ما باهم دوست نيستيم؟        پس چرا کسي حرفمو باور نميکنه ؟          خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت

سخته؟مگه اينطوري نمي شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گريه هاي کودک:

آدم ،محبوب ترين مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميکنه......

کاش همه مثل تو به جاي خواسته هاي عجيب من رو از خودم طلب ميکردند تا تمام دنيا در دستشان جا ميگرفت.

کاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي شان ميخواستند .دنيا براي تو کوچک است .........

بيا تا براي هميشه کوچک بماني وهرگز بزرگ نشوي...

کودک کنار گوشي تلفن،درحالي که لبخندبرلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت...........

از این متن خیلی خوشم اومد و با اجازه صاحب وبلاگ ازش استفاده کردم اینم ادرسش می تونید از مطلبهای زیباش لذت ببرید

سلاااااااااام بچه ها

خوبیددددد؟

من اومدممممممممممممممم  بابت نظراتون ممنوننننننننننننننننننننننننن شرمنده از بچه هایی که نظر دادن و من نبودم جواب بدم 

 خوب می دونم خیلی وقته اپ نکرده بودم اونم به خاطره اینکه هم سرم شلوغ بود خلاصه کم اومدم

این یه متن قشنگ امیدوارم خوشتون بیاد یوهوووووووووووو

آموخته ام:        بیش از آن كه مرا بفهمند،دیگران را درك كنم. 

 آموخته ام:    كه مرد بزرگ به خود سخت میگیرد و مرد كوچك به دیگران.

 آموخته ام:   كه دانش خود را به دیگران آموزش دهم و دانش دیگران را بیاموزم بنا بر این علم خود را انفاق كرده ام و آنچه را نمی دانم آموخته ام.

 آموخته ام:   پیش از آنكه دوستم بدارند،دوست بدارم. 

 آموخته ام:   همیشه فردی خوش بین باقی بمانم، چرا كه زندگی و موهبت های آن را دوست میدارم.

 آموخته ام:   اگرچه از هرچیزی بهترینش را ندارم،ولی از هر چیز كه دارم بهترین استفاده را كنم.

 آموخته ام:    لبخند ارزان ترین راهی است كه میتوان با آن نگاه را وسعت بخشید.

آموخته ام:   آنچه امروز در دست دارم،ممكن است آرزوی فرداهایم باشد

 آموخته ام:   زندگیمثل یك نقاشی است،با این تفاوت كه در آن از پاك كن خبری نیست.

آموخته ام:    كه هیچ روزی از امروز با ارزش تر نیست.

آموخته ام:    زیاده گویی شاید مقدمه ناشنوایی باشد

 ۲۲ اسفند سال ۱۳۶۶ ساعت ۱۰.۳۰ صبح به این دنیا پا گذاشتم و زندگیمو شروع کردم

                                           تولد تولد تولدم مبارک مبارک مبارک                                

با یه روز تاخیر اپ کردم سرم شلوغ بود..............

شلوغ پلوغه همه جا بزن و بکوبه ..................

تولده اینم کیک تولدم بفرماییدددددددددددددددد

خیلی خیلی خوش اومدید

                                                      بزنید و بخونید و برقصیددد 

این عکس و یکی از دوستام برام فرستادن جا داره همین جا ازش یه دنیا تشکر کنم

منحرف نشیم برگردیم به بحث ............ احوالات شما خوبید خوش می گذره دماغتون چاقه؟

چه کارا می کنیدددددد با خونه تکونیووووووووووووووو دمه عید و خرید عید و اینا؟

خلاصه اومدم بگمممممممممممممممم اول از همه عیدتون مبارککککککککککککک

ایشالله تک تکتون سال خوبیو شروع کنیددددددددددددددد ایشالله هرجا هستید موفق باشی

(سر سفره هفت سین یاده منم باشیدااااااااااا)

این اخرین اپ سال ۱۳۸۶ ایشاالله اگر زنده بودم اپ بعدیم سال دیگه استتتتتتتتتتتتتتت

به من سر بزنیداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

                                                 لبتون خندون دلتون شاد

اینم سفر هفت سیننننن برای بر و بچه هایی که عشق تو قلبشونه و دوستی در جزء جزء وجوشونه

                               سال ۱۳۸۷ بر همتون مبارک

                              عیدتون مبارک       

یكی از آنها از سر خشم، بر چهره دیگری سیلی زد دوستی كه سیلی خورده بود، سخت آزرده شد ولی بدون آن كه چیزی بگوید، روی شن های بیابان نوشت: «امروز بهترین دوست من، بر چهره ام سیلی زد»

آن دو كنار یكدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یك آبادی رسیدند. تصمیم گرفتند قدری آنجا بمانند و كنار بركه آب استراحت كنند

 ناگهان شخصی كه سیلی خورده بود، لغزید و در بركه افتاد.

 نزدیك بود غرق شود كه دوستش به كمكش شتافت و او را نجات داد. بعد از آن كه از غرق شدن نجات یافت، بر روی صخره ای سنگی این جمله را حك كرد: «امروز بهترین دوستم جان مرا نجات داد»

دوستش با تعجب از او پرسید: بعد از آنكه من با سیلی تو را آزردم، تو آن جمله را روی شن های صحرا نوشتی ولی حالا این جمله را روی صخره حك می كنی؟

دیگری لبخندی زد و گفت: وقتی كسی ما را آزار می دهد، باید روی شن های صحرا بنویسیم تا بادهای بخشش، آن را پاك كنند

ولی وقتی كسی محبتی در حق ما می كند باید آن را روی سنگ حك كنیم تا هیچ بادی نتواند آن را از یاد ها ببرد.

شاید "پت و مت" نماینده  دو دوست فداکار مهربون باشند که البته هیچ وقت تا حالا از هم به هیچ دلیلی جدا نشدند مگه نه؟

                                        *******************************